Í hinsta sinn að heiman lágu spor mín,

Því ég hamingjuna fann ei lengur þar.     

Og hratt ég gekk í fyrstu, uns ég heyrði fótatak      

Og háum rómi kallað til mín var, kallað:

Bíddu pabbi, bíddu mín,   

Bíddu, því ég kem til þín.

Æ, ég hljóp svo hratt,

að ég hrasaði og datt.      

Bíddu pabbi, bíddu mín.

Ég staðar nam og starði á dóttur mína,     

Er þar stautaði til mín svo hýr á brá,     

Og mig skorti kjark til að segja henni,

að bíllinn biði mín að bera mig

um langveg henni frá. Hún sagði:

Bíddu pabbi, bíddu mín,   

Bíddu, því ég kem til þín.

Æ, ég hljóp svo hratt,

að ég hrasaði og datt.      

Bíddu pabbi, bíddu mín.

Ráðvilltur ég stóð um stund og þagði,       

En af stað svo lagði aftur heim á leið.       

Ég vissi að litla dóttir mín

hún myndi hjálpa mér     

Að mæta vanda þeim   

sem heima beið. Hún sagði:

Bíddu pabbi, bíddu mín,   

Bíddu, því ég kem til þín.

Æ, ég hljóp svo hratt,

að ég hrasaði og datt.      

Bíddu pabbi, bíddu mín.